Hoezo loslaten?

Er moet mij iets van het hart. Het najaar staat als seizoen synoniem aan loslaten in het leven. Juist in deze tijd dien je los te laten; dat wat de bomen ook met de bladeren doen. O ja, is dat zo? Wat ik mis aan een dergelijke stelling is dat de boom niet zomaar de bladeren laten gaan; maar het vallen is het gevolg van niet meer voeden!

Loslaten is geen activiteit dat je zomaar even doet. Ieder die je dat probeert te verkopen kent het proces niet werkelijk. Loslaten is een gevolg, niet een daad. Het vallen van de bladeren is een natuurlijk gevolg van het terugtrekken van energie naar de stam en wortels van de boom, het leven onttrekt zich uit het blad en valt vanzelf (vanuit zichzelf).

Nu is de kunst in ons/jou leven dus niet het loslaten; maar het beeïndigen van het voeden. Voeding in vorm van aandacht, tijd, zorg, liefde. Ook in gedachten en emoties daarover. En een nog grotere kunst is het om te ontdekken wat wel en geen voeding nodig heeft. Wie of wat is gediend met voeding en wat niet? Dus in het grote ego-arme perspectief van het leven op dit moment, door het geheel in te zien, te doorzien en doorvoelen….. Ahaaaa!

De Kunst met een grote K is het onderscheidingsvermogen. Dat is de werkelijke taak. Dan volgt vanzelf het voeden of het stoppen hiermee, en als gevolg daarvan valt het weg of blijft nog een tijdje hangen.

Hoe leer je te onderscheiden? Dat leer je in het leven zelf, er is van dit concert geen program.

Fijne herfst!