Land van Katharen

Na een week reizen, toerend over provinciale wegen, ben ik neergestreken in de Katharen, de streek van de Tempeliers en Maria Magdalena, in het zuiden van Frankrijk. Het is zonnig en rustig weer dezer dagen en ik heb een aantal fijne wandelingen gelopen in deze gevarieerde omgeving. Hoge rotsen, en glooiende bergruggen. Echt heel mooi. Gebalanceerd bezoek ik de krachtplaatsen. Ik wil niet haasten, en teveel tegelijk willen.

Het voelt voor mij nodig om te doceren en er in te zakken. Ik heb echt tijd nodig om van de regel-modus in de reis-modus te komen. De energie van hier helpt mij met het verwerken van nog wat oud zeer. Binnen in het kasteel Peyrepertuse, welke op een hoge rots is gebouwd, kom ik tot een heling door een karmische schuld in te lossen. Ik loop stukken lichter het steile rotsige pad weer af.

Het doel van mijn reis begint langzaamaan wat contouren te krijgen; wat wil ik nu echt? Wat heb ik nodig om betekenis te geven aan de tweede helft van mijn leven? Onderzoek naar heling en mijn krachten hierin is hier onderdeel van. Ben ik een lichtwerker? Zo ja, hoe dan? Waarom voel ik dan zo’n weerstand hier tegen? Wat schuilt er dat ik het liefst in buiten de spotlights wil leven en werken?