Post Perfectie

Terug in de trein van theorie-examen yinyoga, kijk ik de leerstof na en vergelijk het met mijn antwoorden. Ik heb hier en daar toch wat steekjes laten vallen, maar geen zorgen om of ik geslaagd zou zijn.
Ineens bekruipt me een naar gevoel: ik had eigenlijk toch ALLES goed willen hebben. Een ego-stemmetje vindt dat ik toch minstens voor een negen had moeten gaan. Als ik beter mijn best had gedaan, had ik dit of dat toch kunnen weten, en een antwoord scherper kunnen omschrijven. Geen idee of er een cijfer komt, maar het liefst wil ik deze niet meer horen.

Tijdens het studeren in de afgelopen week ben ik er voor mijn doen heeeeeel relaxed mee omgegaan; heb wat perfectionistische neigingen niet toegelaten en in vrede en rust de stof tot me genomen. Net als mijn puberende zoon net genoeg leren voor een voldoende. Niet over de kop door ploeteren, tevreden zijn met wat ik NU aan kan. Op tijd gaan slapen… helemaal zen dus, ahum. Voelde heel goed… ook vanmiddag tijdens het examen; voelde heel goed. Tot in de trein… toen voelde ik me ineens niet zo goed.

Je dient mij niet
Nou zeg; post-perfectie! De neiging zat verscholen en komt nu mijn innerlijke rust verstoren. Te laat, er is niets meer aan te doen. Ik lach even, zeg ‘hallo’ tegen de duvel, ‘je dient mij niet’, en ik kijk uit het raam; het landschap trekt aan mij voorbij… dat is veel boeiender in dit moment.