Samsara: Grijpen naar bubbels

Ik heb het gedaan. Opnieuw in mijn valkuil gestapt. Als een jong meisje bubbels proberen te vangen en verbaasd zijn dat er lege handen overblijven.

Dit meisje op de afbeelding is vrolijk en geniet van het spel. Zij verwacht niet dat de bubbel in haar handen blijft. Dat heeft ze namelijk al ondervonden. Een kind leert snel en treurt niet. Ze hoeft het niet te houden; ze geniet van de ervaring van dat moment. Dat is het verschil met de volwassen vrouw die ik ben geworden. Ik ben vergeten dat ik niet kan vangen wat nimmer aan mij toe heeft behoort. Alles is geleend en vooral wanneer je grijpt, en daar nog eens verbeten in bent, dan glipt het weg. Wat overblijft is de ervaring zelf en een toevoeging van die verbetenheid (boosheid en begeerte) wat al snel een herinnering wordt.

Boosheid en begeerte zijn twee van zes onbewuste neigingen van de mens die ons doet lijden. Het pad van samsara voortkomend uit onwetendheid en het grijpen naar dat wat niet is. Wanneer boosheid als haar ware natuur wordt herkend, en ook hier niet naar wordt gegrepen, verrijst de “Spiegelende wijsheid”; wanneer begeerte wordt herkend verrijst zij als de “Wijsheid van onderscheidend vermogen” (bron: Het Tibetaanse boek van leven en sterven).

Samsara

Samsara! Het leven in een illusie, vanuit het niet-weten en ver weg van de bron. Vanuit deze bron hebben wij elkaar herkend en daarom ook in ons mens-zijn ontmoet. Het zuivere licht van inzicht heeft ons af en toe betoverd en voelden wij ons verbonden, maar dit doofde als gevolg van geloven in de illusie, zodat wij elkaar niet meer werkelijk konden zien.

Illusies zijn als bubbels; ze gaan zodra je grijpt. Dus als je grijpt en het verdwijnt, dan weet je dat het illusie was. Dat is de les die ik van het jonge meisje kan leren.

Betekent dit dan ook dat ik zal stoppen met BE-GRIJPEN!? Want begrijpen geeft geen inzicht. Het gaat om diepere lagen vanuit de bron, in het licht waar verklaringen en theorieën niet meer aanwezig zijn.

Blijvend

Als je ‘iets’ grijpt en het blijft, dan is het bewustzijn vanuit de bron. Dat is de liefde, beoefend vanuit mededogen en vergeving. In mededogen verschrompelt boosheid en in vergeving verliest begeerte haar kracht. Draag dit in het hart, en ervaringen gedragen door liefde komen en blijven in het leven zich voordoen.

Voor mij helpt het om de herinneringen aan te gaan vanuit mededogen en vergeving; en wel naar mezelf, net zolang dat de pure ervaring in het stralende licht van de liefde in mij blijft bestaan.