Ware gezicht

Gisteren heb ik iets gedaan wat ik nog nooit heb gedaan. In verdriet heb ik een foto van mezelf gemaakt en deze gedeeld met een geliefde. Dit gebeurde zomaar, terwijl iets in mij het portret verafschuwde en ik zelfs schaamte voelde dit te doen. Ik deed dit om te laten zien aan de ander dat mijn verdriet er zo uitziet. Maar gaandeweg de dag bleef ik zelf kijken naar de foto en begon me te realiseren dat er geen behoefte in lag dat die ander mijn verdriet zou zien, of eigenlijk dat het verdriet zou worden geaccepteerd, maar dat ik dit deel in mij mocht gaan zien. Echt gaan zien.

Nu ben ik in de afgelopen jaren afgestemd geraakt om mijn beleving van binnen, hoe de emoties aanvoelen. Daarin heb ik mogen groeien en steeds meer is het oké dat ik me zo voel. Andersom ook; ik voel me mooi, en hoe dat er van buiten uitziet, daar ben ik me wel bewust van maar ik houd me er niet meer mee bezig. Klinkt tegenstrijdig, maar dat ga ik dus uitleggen. Ik ben er in de afgelopen weken op gewezen wat de uitwerking van mijn schoonheid is op anderen; en ik kan je vertellen, dat dit mij raakt. Want het is niet zo dat ik mijzelf echt knap vind, maar ik ben we wel bewust dat ik er prima uitzie. Vroeger niet hoor, neen, als jongere was ik onzeker over mijn uiterlijk. Ik had nogal wat babyvet. Heb tijden gehad dat ik mezelf vernederde door een eetstoornis te ontwikkelen. Pas nadat ik moeder ben geworden en het innerlijk contact aanging, ging ik ook inzien dat ik tevreden ben met mijn uiterlijk, en zelfs dankbaar met wat moeder natuur (en mijn familielijn) mij heeft toebedeeld. Zowel mijn gezicht als mijn body zijn helemaal prima. Mijn tengere postuur mag er helemaal zijn en voelt voor mij goed aan.

Verschijning van de ziel
Door mijn yoga-opleiding ben ik gaan ervaren dat de relatie met mezelf, inherent is aan mijn uitstraling. Dat niet de vormen van mijn gezicht maakt dat ik mooi kan zijn, maar dat de uitstraling een gloed van schoonheid erover legt, er doorheen schijnt. Voor mij voelt dat als het gezicht van mijn ziel; die zorgt ervoor dat een prima gezicht naar ware schoonheid transformeert. Als ik foto’s van vroeger bekijk, dan zie ik heel weinig de ziel erdoor heen. De foto’s van de laatste jaren meer en meer. Het lijkt ook alsof de tijd minder grip krijgt, ik verjong niet hoor, maar verouder trager.

Het effect op contacten is enorm veranderd hierdoor. Ik krijg complimenten en dat is fijn. Maar ook kan het tegen me werken; en dat vind ik best moeilijk te handelen. Het thema uiterlijk en schoonheid is zeer actueel in deze weken. Ditmaal vanuit de mannenkant, waarbij een aantal mannen waaronder een geliefde, hun onzekerheden aangaan en hierin zich hebben ontwikkeld en nog steeds ontwikkelen. Het is een soortgelijk traject als wat ik heb afgelegd. Prachtig om te mogen horen en zien, met name bij de geliefde. Want in zijn proces, laat ook zijn ziel zich meer en meer door het gelaat schijnen. Wat hem voor mij nog aantrekkelijker maakt.

De brug van deze geliefde naar wat ik nu doormaak is dat hij in eerdere tijden mijn schoonheid zag, en zich hierdoor minderwaardig voelde. Het klopt inderdaad dat zijn ziel minder scheen (althans, zo vatte ik het op), ik zag dit en wilde graag overdragen dat als hij het contact legt met de schoonheid van binnen, dat dit zijn perceptie op zijn uiterlijk positief zou gaan beïnvloeden. Dat hij dus zichzelf mooi zou gaat vinden, niet als doel maar als gevolg van innerlijke vrede. De manier waarop ik dit deed was door me heel bewust te zijn en te blijven van mijn innerlijk en mijn uitstraling. Het ‘mooie’ deel hiervan. Ik dacht werkelijk dat dit hem zou motiveren. En hierin ging ik fout, want het tegendeel deed zich voor. Zijn eigenwaarde daalde en daalde, ik bevroor, vechtte of vluchtte en gleed af naar desillusie.

Wat heb ik hieruit te leren? Ik snap er helemaal niets van. Van meerdere kanten hoor ik dat ik mooi ben, en ergens word ik toch afgewezen. Niet aanvaard. Ook vrouwen treden mij nogal eens met een bepaalde reserve tegemoet. Whuaaa, en als ik dan ook make-up draag en me zelfbewust kleed; dan kan dit een ander triggeren. Ik weet het, ik voel het. Ik kan me voorstellen als een ander denkt: is het echt wat ze uitstraalt? Mmmmmm, ja op dat moment zeker. En nu komt het. Voel ik me dan altijd zo? Nee, zeker niet. Als ik pijn heb, verdriet heb, dan kruip ik weg. Er zijn weinigen die dit van mij mogen zien. En als ik het laat zien, dan ben ik me zo vreselijk bewust van de uitwerking op mijn uiterlijk, dat ik schaamte en schuldgevoelens ervaar. Dat is vreemd; dat ik me schuldig voel omdat mijn uiterlijk mijn innerlijk vertegenwoordigd? Dat ik me schaam dat ik ook niet kan stralen, ofwel niet meer ‘mooi’ zou zijn? Wie of wat verloochen ik dan?

Verzachting
Ik verloochen dan dat deel in mij dat nog niet is belicht. Waarvan ik dacht dat dit een zielloos deel is, is dit ook een verschijning van de ziel. Er zit dus ook een zekere schoonheid in. Naarmate ik gisteren langer naar mijn bedroefde gezicht keek, hoe meer ik verzachtte. Ik begon van haar te houden. Een andere ervaring dan zonder beeld en alleen van binnen voelen. Wie van de lezers heeft eens een foto gemaakt op een moment als deze, wie van jullie heeft er ook eens zo naar gekeken en het helemaal binnen laten komen?

Ik zag in mij ineens een tante op wie ik lijk en die ook zo bedroefd kon kijken; ineens begreep ik haar. Ik zag mijn geschiedenis van al die keren dat ik ook verdrietig was. Oh, MG, wat heb ik gehuild in het verleden. Het zag er zo uit, en dat zag ik niet. Je ziet drie foto’s van mij. De eerste is van vier maanden geleden, de tweede van gisteren, de derde van vandaag. Het is dezelfde vrouw, het is wie ik ben. Ik ben altijd bang geweest dat ik nooit meer zou kunnen stralen als ik diep bedroefd ben; nu zie ik echt dat het wel kan. Wellicht juist door mijn verdriet volledig in al haar facetten te aanvaarden, en te vertrouwen dat dit ook het gezicht van de ziel is, zal de ziel ook schijnen in momenten van geluk. Ik kan me overgeven aan de manifestatie van de ziel; dat is waarvoor ik een lichaam en gezicht heb gekregen. En altijd stralen hoeft ook niet; het gaat om waarlijk-zijn (zijn = wezen, dan is het wezen in mij zichtbaar).

In waarheid huist de schoonheid, het hecht geen waarde aan vorm, maar drukt uit.

Dit beschouwend; als ik de ander echt wil dienen en steunen met zijn of haar zelfbeeld, dan dien ik op geen enkele wijze een masker op te zetten en in alle omstandigheden mijn ziel laten doorschijnen. Dat wat ik zielloos vond, is niet zo. Het is mijn bewustzijn dat ik dit toelaat, en nergens een muur plaats. Het niet verkleinen en niet vergroten; het laten manifesteren zoals het is. Zonder de schaamte of angst dat ik niet meer mooi zou zijn, of dat ik afgewezen kan worden. En zo kan ik ook meer en meer gaan erkennen dat de ander schoonheid toont als hij of zij in diepe droefheid verkeerd. Ja, eerlijk, ik vond het moeilijk om hierin ook de ziel van de ander te zien. Dat was mijn trigger; ik vond het moeilijk en keurde er toch iets in af. Want ik wilde niet dat ik er ook in mee zou gaan; onbewust toch wetende dat hetzelfde in mij woont en wat ik het liefst voor mezelf bewaarde. Ik dacht dat ik de ander zou belasten. Nu weet ik dat als dit zo is, dat de ander net zo hiermee worstelt als ik.

We are all the same
De vorm van gezicht en lichaam maakt hierin helemaal niets uit; iedereen kent het gevoel van niet waardevol te voelen en we koppelen dit aan onze verschijning. Of die klopt met het algemene aanvaardbare beeld. Of het nu gaat om vorm van het gezicht en postuur, grote of kleine borsten (of voeten ;-), bolle of hangende billen, een buik of niet, de vorm of grootte van het geslachtsdeel (let wel, geld voor mannen en vrouwen he), kleur huid, ogen of haar; het doet er helemaal niet toe HOE het gevormd is; maar wel of je werkelijk contact heb met je ziel. Die ziel houdt zich echt niet bezig met je uiterlijk; maar laat zich schijnen door je vormen heen. Schoonheid en aantrekkelijkheid is het resultaat van deze verbinding; trouw met je lichaam, trouw met je gezicht. Wees trouw, het is de tempel van je ziel.