Wat ik zoek, dat zoekt ook mij

In oktober 2016 begin ik met de Teachers Training Yin Yoga bij de Nieuwe Yogaschool. Dit is een opleiding van 200 uur verspreid over 6 maanden. Ik hoop in het voorjaar van 2017 mijn diploma YinYoga docent te behalen.

Johan Noorloos vraagt om verslag uit te brengen van mijn ontwikkeling. Hierom begin ik met te duiden hoe het met mij is op de eerste bijeenkomst halverwege de maand oktober.

De val na de flow
Ik ben in verwarring. Er heerst onrust in mij. In de zomermaanden heb ik volledige vrijheid ervaren waarbij liefdevolle omgang met anderen en situaties de boventoon voerden. Vooral de onthechting van wat is in het moment heeft mij tot helderheid en vrede gebracht. Meegaan met de flow zonder verzet, zonder verwachting en zonder het vast te willen houden. Prachtige momenten en ontmoetingen die elkaar bleven opvolgen. De kater dient zich nu aan; de bladeren aan de bomen vertonen verval en gaan straks massaal vallen. Ik vrees voor mijn val. Wat ga ik ontdekken en kan ik me staande houden?

Ik besef me dat ik zelf de uitnodiging het universum in heb gezonden. Ik wil namelijk ervaren en weten waarom ik één persoon niet kan loslaten. Een man waarmee de liefdesrelatie in mei van dit jaar is verbroken. Ik denk veel aan hem en voel enorme liefde, terwijl ik niet betrokken wil zijn in zijn leven en hem niet zal toelaten in mijn leven. Wat is het dat dit veroorzaakt en waarom voelt de hart verbinding toch zo sterk? Dit zal mij iets gaan leren, en opnieuw voel ik angst voor wat dit zal zijn.

Triggers
De drive om te ontdekken is groter dan mijn vrees. In september heb ik een reïncarnatietherapeute ontmoet die mij een sleutel in handen geeft. Ik kan terug gaan naar vorige levens met deze zielsverwant. De man die in mij hart woont en hier lawaai schopt. Ik heb in meditaties enkele visioenen gehad over hem en mij die niet van dit leven zijn. Ik hunker naar inzicht en ben dankbaar voor deze kans. Deze sessie vindt plaats begin oktober, en ik doorzie wat er speelt tussen hem en mij. Ik ervaar schuldgevoelens en verdriet, ontstaan in twee levens hiervoor waarin wij geliefden waren. Deze gevoelens draag ik nog steeds bij mij en projecteer ik. Deze ziel is mijn trigger om nader tot mijzelf te komen. Waar hecht ik mij nog aan?

Ondertussen heb ik opnieuw contact met deze persoon, de man wat mijn zielsverwant blijkt, die mij zo triggert. Ik weet diep van binnen dat door dit hernieuwde contact ik dieper tot de kern kan komen. De krachtige hart verbinding is wederzijds, vertelt hij mij. Ik voel vreugde, opluchting en vrees. Open en eerlijk vertel ik over wat ik meemaak en mijn worsteling met aantrekking en willen loslaten. Het gaat om verbinding en vrijheid; om een open relatie waarin ik totale verantwoordelijkheid neem voor mijn gedachten, mijn emoties en mijn sensaties in mijn lichaam. Verantwoordelijkheid nemen is nogal wankel als ik intense intimiteit ervaar. Diep van binnen wil ik namelijk een gehechte liefdesrelatie; ik wil geborgenheid en kunnen schuilen in de armen van een ander als ik het moeilijk heb. Ik wil zo graag die ene speciale persoon zijn voor een man die mij beschermt tegen onrecht dat mij wordt aangedaan. Het is zelfs zo dat ik mij schuldig voel, als deze behoefte opspeelt.

Arme-ik
Gaandeweg besef ik dat ik een ‘arme-ik’ in mij draag. Ja; na 12 jaar vrijgezel te zijn en diepe dalen ben doorgegaan, mezelf in duisternis heb ontmoet en er weer uit ben geklommen, toch is er nog dat kleine meisje dat kwetsbaar is en denkt dat ze het toch allemaal niet alleen aan kan. De dikke muur die ze 12 jaar geleden nog om zich had is inmiddels nog een sluier. Ik wil en kan niet meer terug naar een onbewuste (niet-spirituele) relatie, maar voel me ook niet klaar voor de openheid van een spirituele relatie. Als iemand heel dicht bij mij komt, als ik die persoon mijn duisternis laat zien, dan is er iets in mij dat heel erg bang wordt. Ik zal hierom verlaten worden.

En laat nou net deze zielsverwant deze angst in mij belichten. Hij zal mij kunnen verlaten als ik deze angst laat zien. Dit is precies de trigger die ik nodig heb.

Ga het aan en het laat jou los
Een geschenk uit de hemel is de dag met Tijn Touber over meditatie. De lezing gaat over het ervaren van heelheid: Dat ik heel ben, dat er iets in mij is dat onbeschadigd, onveranderlijk en puur is, dat ik nimmer kan verliezen; door opnieuw in deze periode van onzekerheid te zakken in dit centrum van liefde in mij. In deze zekere heelheid creëer ik ruimte waar de ander zichzelf kan ervaren (ook in die heelheid).

Wat mij weerhoud om in deze staat te zijn en te verblijven, zijn die dingen waar ik nog aan vasthoud. Ik kan het niet met wilskracht loslaten; ook niet op commando door een ander. Heel mooi wordt gezegd: Ga het aan en het laat jou los. Zelfs als deze ziel die in deze man huist, die mij bekritiseert, verwijt, beschuldigd en verlaat als ik mijn diepste verlangens beleef en toon; kom ik dichter tot mezelf. Door hem wordt de waarheid voor mij zichtbaar. Door hem spreekt het universum met de uitnodiging aan mij dat ik de weerstand in mij zie, zodat het mij kan loslaten. Dit alles zal mij dichter tot mezelf brengen; tot die kern die onaantastbaar is en vol van liefde.

Wat je zoekt, zoekt jou ook
Deze man leeft momenteel zijn leven op een wijze dat ik verafschuw; ook een trigger. Hij uit zijn emoties en onzekerheden op social media en is continu online in gesprek. Hij resoneert met vele vrouwen die met hem meeleven. Ik zie het als een schreeuw om aandacht en bevestiging. Ik voel die drang ook, maar ik uit dit niet in het openbaar. Alleen juist naar hem! Ik zoek de pijn bewust op, het zoekt mij ook. Ik wil vinden, en daardoor vind het mij ook; en ja het doet dan ook vreselijk veel pijn.

Ik ervaar overal om me heen hoe de aard van relaties veranderen; ze volgen elkaar in sneller tempo op en gaan veel dieper dan jaren geleden. Het zijn allemaal spiegels voor mij. Geen weerstand bieden tegen de verandering; ieders weg is vrij en dat betekent ook direct doorgaan als een contact niet meer resoneert. Ik voel ook nu walging als ik deze laatste zin schrijf. Spiri-praatjes over resoneren en dus aantrekken en het dan weer loslaten. Ik vind het niet prettig om steeds te moeten loslaten; ik wil geen mensen loslaten, ik wil mijn gehechtheid aan die verbinding loslaten. Dus ik dien de gehechtheid aan te gaan zodat het mij kan loslaten. Deze man weerspiegelt mijn gehechtheid, alleen bij en met hem voel ik de gehechtheid en daarom is hij in mijn leven verschenen; met de energieën uit vorige levens als rugzak, nu in dit leven als onbereikbare liefde… de les kan een zegening zijn als ik dit aanga.

De hart verbinding die ik voel wringt en woelt. Deze persoon kan deze band met één omhaal doorsnijden. Wat dus ook gebeurt; op aards niveau, maar is dit dan ook op energetisch niveau?

Diep verlangen om te verenigen
En laat dit nu juist gebeuren in de dagen na onze ontmoeting, ja, we treffen elkaar na maanden van afscheiding op 11 november. Ik mag hem nergens mee helpen, want hij wil niet dat ik zijn leraar ben. Ik ben dan ook in die staat van zijn, van openheid, intimiteit en heelheid, erop vertrouwen dat we in de bubbel van liefde kunnen zijn in dat moment. We ervaren samen hoe vertrouwd we met elkaar zijn, kunnen zijn in dat moment. Dat moment gaat voorbij en we gaan die avond weer naar ons eigen huis. Hij heeft voor het eerst ervaren hoe het is om zonder begeerte en bezitterigheid in de aantrekkelijke liefde te verkeren. Hij deelt het volop met iedereen, maar niet met mij. Aha, opnieuw voel ik hoe het is om afgewezen te worden. Mij niet hoeven te bezitten voelt voor mij ook fijn; maar mij negeren is een ander aspect. Zelfs dit heerlijke gevoel deelt hij niet met mij.

Mijn schaduw
Een ultieme les voor mij; ik zak heel diep in de wonden die zweren. Alle etter komt eruit en ik huil een dag lang. Ik ga het diepe sluimerende altijd aanwezige verlangen aan. Het verlangen om met deze ziel te verenigen wordt heel erg groot; en als het op zijn grootst is, zie ik in dat ik juist dit diende te voelen om te erkennen dat ook dat ik niet ben! Het is in mij als een schaduw die mijn levensvreugde in toom wil houden. Het is mijn ego! Mijn ego wil zich voeden met dit menselijk verlangen. In mijn diepste wezen heb ik dit ook niet nodig om bezield te leven. Het ego weerhoudt mij van intimiteit, verbondenheid en vrijheid.

Mijn overtuiging en verlangen naar een ‘vaste’ relatie volgens de traditionele normen, moet ik bijstellen; het is niet meer mogelijk, tenzij ik mijn drang naar spirituele groei laat gaan. En dat kan niet, deze weg is ingeslagen en onomkeerbaar. Alles verandert, ik ook, de ander ook, de natuur ook en alles in de wereld en daarbuiten. Het energie op aarde stijgt en de relaties van mensen veranderen van beknelling naar verruiming. Hiertegen verzetten doet lijden. Het lijden dat ik in deze 3 maanden heb gevoeld; mijn hart dat verscheurde, en ook weer kan helen nu ik de rouw toelaat.

Wederzijdse bespiegeling
Toegeven dat ik deze zielsverwant als persoon niet leuk vind, dat ik zijn gedrag afkeur, hoewel mijn hart zich vervult met liefde; biedt mij het nu de mogelijkheid zijn gedrag te scheiden van zijn ziel. Ook hij is mens in ontwikkeling die worstelt met zijn schaduwzijde. Hij toonde aan mij mijn les; dat hoeft niet andersom te zijn. Ik was namelijk in veronderstelling dat als hij mij bespiegelt ik dat naar hem ook kon doen. Wat ik ook heb gedaan; hoewel hij mij hiervoor niet heeft uitgenodigd; zelfs duidelijk heeft gezegd dat hij dit niet ter harte neemt. Hem volledig vrij laten in zijn ontdekkingsreis, zijn levenslessen die niet de mijne zijn, is de grootste daad van liefde dat ik nu nog kan doen. Bewust en in mijn vrijheid.