Wat is verantwoordelijkheid?

Op Moederdag zit ik met mijn zoon thuis op het terras in de tuin. Ik vertel hem dat nadat ik weet dat schuursponsjes minuscule plasticdeeltjes achterlaten in het spoelwater, ik me schuldig voel door het gebruik. Ik weet dat het de natuur verontreinigt; maar ik gebruik nog wel omdat ik nog geen alternatief heb kunnen vinden. Of omdat ik het toch niet belangrijk genoeg vind. Net als het object, schuurt dit onderwerp innerlijk bij mij. Had ik het niet geweten, dan had ik nu dit nare gevoel ook niet gehad, en had ik dus geen drang gevoeld naar een oplossing te gaan zoeken. En vooral; geen schuld gevoeld omdat ik er niet aan voldoe. Een ‘kleine’ nood veroorzaakt al een tsunami van gevoelens. Wat als de nood groter is?

Oplossingen vinden

Hij reageert hierop door te stellen dat 1. Mijn bewustzijn op termijn zal leiden tot het vinden van een oplossing, en 2. dat het milieuprobleem die hieruit voortvloeit ook wordt opgelost; in de toekomst, door mensen die zich hierin hebben gespecialiseerd. En dit laatste raakt mij; want de optimistische student stelt in feite dat je als individu enerzijds verantwoordelijk kunt voelen, en dat ook zijn, en anderzijds dat er een vertrouwen zou moeten zijn dat anderen zich toeleggen op het vinden van oplossingen.

Mits?

Wat voel jij bij deze laatste zin? En met name het laatste deel: “… vertrouwen dat anderen oplossingen vinden…” En dat die anderen er goede bedoelingen bij hebben en zorgdragen voor een betere wereld (zoals ik vind dat deze beter zal zijn). Het is het principe dat ieder zijn en haar aandeel heeft in zorgen voor een betere wereld in 3D, en ook Nieuwe Aarde in 5D. Dat het oké is als je niet voor alles ZELF een oplossing hebt. Dat bewustzijn alleen al genoeg is zodat anderen oplossingen gaan vinden. Anderen wiens levenstaak het is dit op te lossen. Ik denk wel dat er een mits bij hoort; mits jij zelf dus ook gehoor geeft aan jou eigen levenstaak en levensmissie. Ieder zijn deel! Samen is het een geheel.

Waarom breng ik dit ter sprake? Ik lees zoveel over WAT er allemaal mis zou kunnen zijn aan informatie omtrent het Coronavirus en 5G, maar niet over wat dit betekent voor jezelf! Die slag is lastig, dat begrijp. Laat ik met mezelf beginnen. Ik volg dan een pad dat gaat zoals ik hierna tracht te omschrijven. Deze innerlijke reis kan uren of dagen duren:

“Ik kan sommige verhalen niet geloven; het is te heftig, de mens is toch niet tot zoiets in staat? Dit ‘kwaad’ laat ik niet toe in mijn leven, ik wil niet dat het bestaat. Ik voel walging en ervaar een neiging me af te keren. Hoofd in het zand, afleiding zoeken. Maarrr… Wat als ik erbij blijf? Kan ik het tot mij nemen als een getuige; zien, ervaren en voelen wat er is terwijl ik kennis neem van deze verhalen? Ik merk dat dat ik schaamte voel want ik ben ook mens en het kwaad leeft ook in mij. Ik adem verder totdat ik hierin ontspanning vind. Nu ik kennis neem van dit, ongeacht zeker te weten of het waar is, is het waarheid voor mij omdat ‘het’ in mijn leven is; en wel NU. Er is een reden dat ik hier nu kennis van neem; anders had ik het niet opgemerkt of was het niet in mijn leven verschenen. Nogmaals; het verhaal kan een leugen zijn. Ook dan heeft het waarde, want dan treed er een leugen mijn leven binnen, wat ook het kwade van de mens representeert. In principe maakt het niet uit! Het aanzien en eigenaarschap op mij nemen is het doel van dit gebeuren voor mij op dit moment. Het is de weg van liefde dat het kwade transformeert; dat gebeurt altijd in mij! Thats all!”

Het niet-doen

Op dat moment ben ik verantwoordelijk voor het bestaan van dat wat er in het verhaal zich afspeelt. Echter…. ik hoef het niet op te lossen. Ook niet te veranderen, niet weg te stoppen, niet los te laten. He-le-ma-al, niets. Ik kan erop vertrouwen dat er iemand is die het zal oplossen, als dit in de lijn van zijn of haar leven ligt. Ik leef op mijn eigen tijdslijn, met mijn taken die nu binnen mijn bereik liggen.

De techniek welke ik in bovenstaande toepas is een vrije toepassing van Ho’oponopo, een Hawaïaans ritueel van vergeving en transformatie. Het betekent letterlijk ‘Het goede goed doen.’ Ulrich Emil Duprée heeft er een toegankelijk boekje over geschreven. Aangereikte inzichten in dit boekje inspireren mij om bij een ongmakkelijk gevoel bij prikkels van buiten, deze naar binnen te halen.

En jij?

Er zo voelend en inzichtelijk mee omgaan, biedt een geheel andere kijk op de huidige maatschappij. Een wereld waarin mainstream media en alternatieve groeperingen en individuen met meningen jou leven binnentreden en een apèl doen op jou! De meeste mensen zijn geneigd te reageren op al die informatie, al die prikkels. Velen leven in het programma zoals is aangeleerd; dat je overal iets van moet vinden. En men wisselt continu deze informatie aan elkaar uit. Er wordt heel veel gereproduceerd. Keer op keer herhaalt het zelfde (soort) verhaal. Andere gebeurtenis met inhoudelijk hetzelfde verhaal (“Zie-je-wel?”), hetzelfde verhaal in een ander jasje (“Hé, bekijk het eens van de andere kant!”). Om te onderbouwen en elkaar te overtuigen. Is overtuigen nodig (zelf de ander overtuigen en overtuigd te worden) als je beschouwend en voelend de verantwoordelijkheid op je neemt? De eerste keer dat je een nieuw verhaal hoort of zelf beleeft? Nee? Er blijft heel veel tijd over voor andere dingen.

Schoenmaker blijf bij je leest

Ik vraag mij af of de gedachtegang zoals ik in dit artikel schets; dat is waarom de leugen de waarheid in oorlog zijn. Dat de meesten liever blijven hangen in verhalen reproduceren, omdat men angst heeft de waarheid te zien omdat men bang is er een aandeel in te hebben en hiervoor geen oplossing te kennen? Dat toekomstige gevreesde schuld een te grote last is om te dragen? Mijn zoon schetst het helder. Hij doet andere dingen die nu bij zijn leven horen; te bouwen voor zijn toekomst als bioloog. Hij studeert, werkt en connect met vele vele vrienden en studie en dispuutgenoten. Dat is zijn bijdrage aan de wereld: verbinden met mensen. Hij vertrouwt erop dat zijn levensmissie zichtbaar zal worden en dat hij nu op de goede weg is. Geen beangstigend verhaal van moeders brengt hem daarvan af. Hij hoort het verhaal; hij ziet mij hierin. Hij neemt geen vrees aan of over. Wel kijken we samen de draak in de ogen. En dan laten wij het erbij. Wij vieren moeder-zoon connectie en besluiten om een heerlijke moederdagtaart te gaan maken.