Zelfheling

Wat betekent zelfheling? Wat gebeurt er in jou en hoe werkt het? Ik kan mij voorstellen dat velen hierin meer inzicht zouden willen. Ik althans wel! Ik ben geen officiele healer, geen sjamane, geen lichtwerker… ik ben een yogi. Dus ik mediteer! Ik daal af in mezelf en kom hier van alles tegen. Door jaren van praktiseren, van weerstanden aangaan op een bepaalde wijze die ik heb geleerd in mijn yogaopleiding, heb ik vele transformaties ervaren. Heling is voor mij dan ook transformeren; vanuit iets ontstaat het andere.

Laten helen?
Ik verwonder mij om zovele verhalen van mensen die naar iemand toegaan om zich te laten helen! Voor mij bestaat dit niet, want heling gaat samen met bewustwording. Jazeker kan een ander richting aangeven, en door de heler zelf jou in een hoger bewustzijn laten komen. Maar dan nog; het is je eigen inspanning, je eigen wens-vervulling, zodat er heling kan plaatsvinden. De eerste stap naar zelfheling is nog altijd jou eigen verlangen om iets in jou te laten transformeren; en tegelijkertijd je over te geven aan de natuurkrachten die in jou kunnen plaatsvinden.

Graag deel ik je mijn pad, mijn ervaring. Dit pad heeft mij nimmer in de steek gelaten; ieder ongemak of weerstand, ieder deel dat ik nog niet bevat kan op deze wijze aan het licht komen. Het staat of valt met de aandacht en attitude; er vertrouwen in hebben dat er precies dat in jou bewustzijn verschijnt wat op dat moment nodig is om tot inzicht en heling te komen.

Het pad van waarnemen
In meditatie breng ik allereerst mijn aandacht naar mijn lichaam en mijn adembeweging hierin. Ik geef mij de tijd om te ontspannen en de geest te kalmeren. Er is altijd iets wat ik opvang uit het geheel van ‘dat wat er is’. Dit kan een lichamelijke sensatie zijn, een gedachte of een emotie. Iets wat ongemakkelijk voelt, wat benauwend voelt, wat dof is of stug is, wat angstig of droefheid in zich draagt… dat zijn de ingangen om er naar toe te bewegen. Dit is ‘dat wat is’. De beweging er naar toe is het pad van waarnemen. Er is een waarneming waarvan je je bewust kan worden. Het is iets in jou en buiten jou. Velen stoppen hier; het is immers bewust! Ja, maar nog niet geheeld. Als je verdriet voelt, is dit het punt dat je gaat huilen, en zolang je gefocust bent op deze waarneming kan het zelfs groter en groter gaan worden zodat je eronder je verdriet bedolven raakt, zonder helende beweging. Ga dus door met het volgende.

Als er kan worden waargenomen, is er een ‘waarnemer’. De volgende stap is om je bewust te worden van de waarnemer. Je kunt er een tijdje met je aandacht bij blijven. Let dan ook op je adem, en blijf verbonden met je lichaam dat zit, staat of ligt. Dit voorkomt dat je gaat zweven.

Het pad van ervaren
Door in je lichaam te blijven, komen er signalen terug komen vanuit ‘dat wat is’ naar de waarnemer. Het pad van ervaren. Je ervaring is een manifestatie van het bewustzijn dat je aan het beoefenen bent. Dit is wat wij voelen noemen. Je lichaam is materie waarin je kunt voelen, daarom is het belangrijk om in verbinding te blijven met je lichaam. Als je gaat zweven kom je los van je ervaring (als manifestatie) en blijft het letterlijk ergens hangen.

Er ontstaat een stroom van waarnemen en ervaren tegelijkertijd. Je ervaring zal veranderen; geen moment is er precies hetzelfde gevoel. Let op deze verandering. In deze fase voel je nog steeds het verdriet, kan zelfs heviger worden. Je gaat namelijk inzien dat zowel jij het verdriet niet bent, én de waarnemer is dat verdriet ook niet. Het verdriet is een verschijnsel op zichzelf, wat best even confronterend kan zijn. De ervaring van verdriet komt wat los, waarbij dit losweken kan worden waargenomen.

Vaak is dit een punt waarop de mind hevig gaat protesteren; het zal afleiding zoeken en vele gedachten gaan produceren. Er kunnen herinneringen opduiken die verband houden met je verdriet. De heldere kijk kan vertroebelen, er ontstaat ruis, wat jou weg zal halen van jou ervaring in dit moment. Duik in het gevoel van de herinneringen zonder mee te gaan met het verhaal. Dit zal hernieuwde helderheid schenken en verdieping van je ervaring in dit moment. Verbind telkens weer je met je adem, je lichaam en blijf je bewust van de stroom van waarnemen en ervaren. De stroom zelf zal de ruis verder doen afnemen.

Het lichaam kan gaan bewegen om lading te ontdoen. Ik vind het heerlijk om dit toe te laten, vertrouw erop dat dit oke is.

Verruimen
In de afbeelding zie je een cirkel met pijlen naar buiten. Dit houdt verband met de laatste fase; namelijk het verruimen. Dat wat er in jou plaats vindt kun je ruimte geven, helder maken, met licht en liefde vullen. Overgave is het sleutelwoord; je kunt immers niet bedenken wat er gaat gebeuren. Want heling vindt plaats in een andere bewustzijnslaag. Hoewel je dieper in jezelf afdaalt, geef je tegelijkertijd ruimte. Wees aanwezig in je lichaam als geheel, kan zelfs groter zijn dan dat. Je opent je. In dit openen kan het hogere toegang krijgen, waardoor je bewustzijn toeneemt. De helderheid in je geest neemt toe. In deze hogere lagen kunnen inzichten opkomen die de verandering tot stand brengt. Ga niet nadenken over deze inzichten; neem ze waar en voel ze. Pas dan kan jou ervaring van verdriet transformeren.

Gedragen worden
En dit betekent dat er dus iets anders voor in de plaats komt; een gevoel van vrede, van vergeving, van rust en liefde. Het kan voelen als de genade van God, als gedragen zijn; er kan licht voor je geestesoog verschijnen. Ook je lichaam kan ervan gaan tintelen of opgaan in het geheel. Een eenheidservaring kan plaatsvinden. Blijf hiervan bewust, in de cirkel van waarnemen en ervaren.

Heling is een transformatie van energie. De energie van verdriet of andere kwelling is compact en éénpuntig gericht, heeft een vernauwend karakter. Door dit proces verandert de trilling naar een hogere frequentie in een veld van oneindige ruimte. Jij geeft hiervoor de ruimte, jij geeft je over aan dit alles. De kunst is om je verwachtingen te beteugelen; om open te staan voor iets onbekends. Je raakt iets kwijt wat vertrouwd is, je krijgt er iets nieuws voor terug wat je voorheen niet voor mogelijk hebt kunnen houden.

Tot slot: Een transformatie als deze riekt toch naar dualiteit. In een moment van eenheidsgevoel, valt ook dit weg. Dat wat jou kwelde lost op in dit geheel, de waarnemer en ‘dat wat is’ lossen samen op, de waarneming en ervaring vallen samen… en eenheid is dat wat overblijft. In wezen (treffend woord!) was dit er altijd al, maar je was het je nog niet bewust.